Anasayfa / Moda - Yaşam / 7 kentte 11 tabip; bugün tam 3 yıldır adalet bekliyor…

7 kentte 11 tabip; bugün tam 3 yıldır adalet bekliyor…

Yaşar Ulutaş*

Her şey, içinde hiçbir makus sözcük bulunmayan, seksen iki sözden oluşan altı cümlelik “Savaş Bir Halk Sıhhati Sorunudur” başlıklı açıklama ile başladı. Tüm dünyada savaşlar olabildiğince acımasız bir halde yaşanmaktayken yaşatmak için ant içmiş bir mesleğin temsilcileri iktidarları uyardığı için bir sabaha karşı yedi kentte gözaltına alınıp Ankara’da toplandı. Halbuki ki ne kadar da şık bir açıklama idi…

Biz tabipler uyarıyoruz:

Savaş, tabiatta ve beşerde tahribat yapan, toplumsal hayatı tehdit eden, insan eliyle yaratılan bir halk sıhhati meselesidir.

Her çatışma, her savaş; fizikî, ruhsal, toplumsal ve çevresel sıhhat açısından onarılmaz problemlere yol açarak büyük bir insani dramı da beraberinde getirir.

Yaşatmaya ant içmiş bir mesleğin mensupları olarak, ömrü savunmanın, barış iklimine sahip çıkmanın birincil misyonumuz olduğunu aklımızdan çıkarmıyoruz.

Savaşla baş etmenin yolu, adil, demokratik, eşitlikçi, özgür ve barışçıl bir hayat kurmak ve bunu daima kılmaktır.

Savaşa hayır, barış çabucak artık!

24 Ocak 2018 günü on bir şahıstan oluşan Türk Tabipleri Birliği (TTB) Merkez Kurulu kendi web sitesinde “Savaş Bir Halk Sıhhati Problemidir” başlıklı açıklamayı yayımladı. Bu açıklamanın akabinde 26 Ocak 2018 günü Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın (RTE) Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) genişletilmiş vilayet liderleri toplantısında TTB için “terörist seviciler” tabirini kullanmasının akabinde TTB, Hükûmet’in ve ak-trollerin uzunluk maksadı haline geldi. Bunun üzerine TTB, “TTB Merkez Kurulu bu süreçte bir tabip birliği tavrı ve sorumluluğuyla görüşlerini tabir etmiştir. Savaş, çatışma, terör operasyonu ve gibisi durumlarla ilgili hekimlik bedelleri ve yıllar boyunca geliştirilen tavır bildirgeleri hiçbir farklı yoruma yer bırakmayacak kadar açıktır. TTB Merkez Kurulunun 24 Ocak tarihli açıklaması bütünüyle bu birikime sadık kalınarak yapılmıştır.” tabirini kullanarak ikinci bir açıklama daha yaptı.

İşaret fişeği atılmıştı bir defa, duyup ta durmak olur muydu?

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu, 28 Ocak’ta gazetecilere TTB hakkında hata duyurusunda bulunacaklarını söylerken bir yandan da iktidar ortağı siyasetçiler, vesayet altındaki medya ve ak-troller toplumsal medya aracılıyla daima olarak TTB’ye saldırıyordu.

Yedi değişik kentte yaşayan TTB Merkez Kurulu üyeleri doğal olarak tüm bu olup bitenleri yakınları ve tabip odaları aktivistleri ile daima tartışıyorlardı. Olayların gidişatından bir göktaşının gelmekte olduğu anlaşıyordu. Halbuki ki, TTB avukatları savcılığa giderek gerekli görülürse Merkez Kurulu üyelerinin tabir vermeye hazır olduklarını bildirmişlerdi.

Tarih tekerrür mü ediyor?

Annemizi kaybettikten sonra biz ailece tüm kardeşler haftanın son günü olan cuma akşamları babamda toplanır onunla sohbet ederdik. Babam Pazarören Köy Enstitüsü mezunuydu, sonradan da Gazi Eğitim Enstitüsü Pedagoji kısmını bitirmişti. Kayseri’de ilköğretim müfettişiyken 1970’te Muş’a vücut eğitimi öğretmeni, 1980 ihtilalinde ise Adana’da ilköğretim müfettişiyken Kozan Lisesi’ne rehberlik öğretmeni olarak sürgün edilmişti. Hasılı halden anlardı. Babam, eskilerin tabiriyle ajansı kaçırmazdı bu nedenle haberlerden hakkımızda olan biten her şeyi yakinen izlemiş ve herkes üzere o da bizler için endişelenmişti. Biliyordu ki RTE’nin lisanına doladığı, mahkemelerin gazabından kurtulamıyordu. 26 Ocak Cuma akşamı yeniden babamda toplanmış son olayları konuşuyorduk. Bir orta babama latifeyle karışık “baba bu akşam ben meskene gitmeyip sende kalacağım” dedim. Neden diye soran babama, bizi her an alabilirler birkaç gün sende kalayım demiştim. Cılız bir formda olur diyen babamın sesinden hüzünlendiğini anlamıştım. Akşamın sonu geldiğinde konuta gitmek için oturduğum yerden kalkıp hazırlanmaya başlayınca “Hani burada kalacaktın” dedi. Ben de baba, biz makus bir şey yapmadık ki neden korkalım hem alacaklarsa ne vakit olsa alırlar deyip babamın yaşadıklarını benim yaşayacağıma olan inancımla konutumun yolunu tutmuştum.

Dostlar meclisinde gülümseten gerçekler

Pazartesi günleri üyesi olduğum Adana Tabip Odası (ATO) İdare Heyetinin haftalık toplantı günleriydi. TTB Merkez Kurulu üyelerine karşı yapılan açıklamalar ve toplumsal medyadaki linç ATO idare şurasının da gündemi olmuştu. Onun için geniş iştirakli bir toplantı yapılmıştı. Gergin geçen toplantının akabinde biraz gevşemek ve konuşmalara devam etmek için topluca yemeğe gidilmişti. RTE ve İçişleri Bakanı’nın demeçleri çerçevesinde espriler yapılıyor sevinçli olmaya çalışılıyordu. Bir orta arkadaşlardan bir tanesi “Hazırlıklı ol Yaşar bir gece apansız almaya gelebilirler” dediğinde ben de esasen hazırlıklıyım geceleri pantolonumla yatıyorum dediğimde ortalık kahkahaya boğulmuştu.  Beşerler espri yaptığımı sanmışlardı lakin bu gülümseten bir gerçekti.

Eşimi tembihlemiştim fakat…

Günler her an kapımızın polis tarafından çalınacağı telaşı ile geçiyordu. Bu ortada eşimi de “kapı çalınırsa mercekten bakmadan sakın kapıyı açma” diye sıkı sıkı tembih etmiştim. Tek hedefim gözaltına almaya gelen olursa avukatımı ve arkadaşlarımı haberdar edecek birkaç dakika vakit kazanmaktı. 30 Ocak sabahının erken saatlerinde şimdi gün doğmadan kapı zilinin çaldığını duyuyor üzereydim lakin düş mı gerçek mi anlayamamıştım. Gerisinden konuşma sesleri de gelince düş olmadığını anladım. Kalkıp kapıya hakikat gittim eşim polis olduklarını söyleyen 3-4 sivil beşerle konuşuyordu yanlarına apartman görevlisini de almışlardı. Eşim sabah uyku mahmurluğu ile güya hiç tembihlememişim üzere beni uyarmadan kapıyı açmıştı. Arama yapacaklarını söylediler. Kimlik ve arama buyruğunu sordum, çabucak gösterdiler. Bir yandan bir polis kamerayla daima çekim yapıyordu. Avukatımı arayacağımı o gelmeden aramayı başlatmamalarını, avukatımın konutunun bana çok yakın olduğunu söyledim. Aramama müsaade verdiler ancak onun gelmesini beklemeden konutu aramaya başladılar, birinci yaptıkları iş tüm elektronik eşyalarıma ve telefonuma el koymak olmuştu. Ağır bir telaş içindelerdi güya artlarından kovalayan var üzere daima “çabuk çabuk” diyorlardı, bunun nedenini ilerleyen saatlerde anlayabildim. Yedi kentin emniyet müdürlükleri yarış halindeydi. Gözaltını evvel bitiren sabahın birinci haberlerinde medyada yer alacaktı. 20 dk. kadar sonra avukatım geldiğinde aramaya eşlik etti. Arama bitince arama tutanağını ona da imzalatmak istediler lakin kendisi gelmeden aramanın başlatıldığı aramanın birinci 20 dk. bulunmadığı için imzalamayacağını beyan etti. Emniyet götüreceklerini dışarıda havanın soğuk olduğunu sıkı giyinmemi söylediler. Bu sözlerden Ankara’ya götürüleceğimi anlamak güç olmamıştı.

Gözaltı süreci

Adana Emniyet Müdürlüğüne götürüldüğümde şimdi mesai başlamadığı için bir müddet süreçlerin yapılmasını bekledikten sonra bodrum kattaki nezarethaneye indirildim. O gün Adana merkezli bir tarikata karşı operasyon yapılıp birçok üyesi gözaltına alındığı için bütün hücreler doluydu. Sonunda beni tarikat üyesi birisiyle birebir hücreye koymaya karar verdiler. Hücre 2×2 m2 büyüklüğünde ve bir de tuvaleti vardı. Ben hücreye girdiğimde öteki kişi tuvaletteydi. Ben 2 metrelik tahta bankın bir ucuna oturdum. Tuvaletten çıkan tarikat üyesinin beni görünce hayli endişelendiğini fark etmiştim. Polis olmadığımı, onunla ilgili hiçbir şeyi merak etmediğimi, hücreyi bir mühlet birlikte kullanmamız gerektiğini ve endişelenmemesini söylemem onu epey rahatlatmıştı. Sonra da tek söz bile konuşmamıştık.

Medyaya bilgi sızdıran polis memuru

Orta sıra bir sivil polis memuru gelip demir kapının yirmi santimetrelik sürgülü penceresinden TTB ‘nin kaç üyesi var? TTB MK kaç bireyden oluşuyor? Kaç tane tabip odası var? üzere sorular sorup gerisinden da “İfade için değil meraktan soruyorum” demesine çok mana verememiştim. TTB üye sayısı hakkında yanlış sayı vermiştim. Daha sonra verdiğim yanlış sayının harfi harfine birebirini gazetelerden okuduğumda polis memurunun gazetecilerle iş birliği yaptığı, onlara bilgi taşıdığını anlamıştım. Bu ortada tanıdık tanımadık 10’dan fazla avukat ziyaretime geldikçe beni görüşme odasına götürüp getiriyorlardı. Hepsiyle aileme ve arkadaşlarıma düzgün olduğum, beni merak etmemeleri gerektiği haberini gönderiyordum.

Medya mensupları yeterli manzara alsınlar diye sahne hazırlanıyor

Öğlenden sonra haydi gidiyoruz dediler. Hava güneşliydi ancak ocak ayında Toroslara yağan karın üstüne bir de kuzey rüzgârları eklenince hava epey soğumuştu. Kabanımı giydim, sağımda ve solumda birer polis memuru koluma girmiş vaziyette bir hayhayla yer kata çıktık. Nedense kelepçeye gerek görmemişlerdi. Dış kapıya yaklaşınca bir polis memuru bir dakika bekleyin diyerek, bizi kapıda durdurup dışarıya çıktı. Âlâ imaj almalarını sağlamak için gazetecilere haber vereceğini anlamak güç değildi. Lakin benim de ona karşı tedbirim hazırdı. Haydi çıkıyoruz demeleriyle kabanımın cebine koyduğum bereyi çıkarıp burnuma kadar indirmem bir olmuştu. Böylelikle, en süratli davranan Adana Emniyet Müdürlüğünün televizyonlarda yer alan imajlarında ailem bile beni tanımakta zahmet çekmişti.

Ankara’ya seyahat başlıyor

Bir polis otosuyla havaalanına giderken yanımda oturan polis memuru daima bana ve TTB’ye laf sokuşturup duruyordu siz hiç bizim açıklamayı okudunuz mu diye sorduğumda şaşırtan olmayan bir biçimde hayır yanıtını aldım. Cep telefonundan internete girip bakabileceğini söyledim. Açıklamayı okuduktan sonra beni Ankara Emniyet Müdürlüğü elemanlarına teslim edene kadar ne havaalanında ne uçakta ne de Esenboğa Havalimanı’ndan Ankara Emniyet Müdürlüğüne gidene kadar bir daha o mevzuya değinmedi. O’da açıklamanın masumiyetini anlamıştı fakat buyruk büyük yerdendi…

Ve Ankara…

Sinemalarda daima gördüğümüz bir görünüm vardı, gözaltına alınanları bir duvarın tabanına yerleştirip karşıdan ve yandan fotoğraflarını alırlardı. Benim fotoğraflarım da Ankara Emniyet Müdürlüğü’nde alındı. Akabinde sıhhat muayenesi için hastaneye ve sonra gözaltı merkezine götürüldüm. Ulusal Piyango Yönetimi tarafından yaptırılmış ancak sonradan emniyet müdürlüğüne devredilerek gözaltı merkezine dönüştürülen kapalı spor salonuna götürüldüğümde orada Ankara ve İstanbul’dan gözaltına alınmış olan TTB MK üyesi arkadaşlarla bir ortaya gelmiştik. Kapalı spor salonunun parkeleri kir pas içinde eski, ince bir halıfleks ile kaplanmıştı. Ayakkabılar, farklı bir kısma çıkarılıp salonda çoraplarla dolaşılıyordu. Tribünler polis memurlarına aitti. İçeride bir kısmı volta atan bir kısmı duvar kenarlarında kuru yere oturmuş 250-300 kişi vardı. 40-50 kişilik IŞİD üslubu kıyafetli ve onlar üzere sakal bırakmış Suriyeli, FETÖ’cüler ve TTB açıklamasına takviye olup beyanat veren/eylem yapan demokratik kitle örgütleri/ sivil toplum kuruluşlarının yöneticileri vardı. İki şahıstan fazlasının yan yana gelmesi ve konuşmak yasaktı. Kuralları çiğneyen olursa tribünlerdeki polis tarafından uyarılıyordu. Bir arkadaşımla salonda ileri geri volta atarken, sonradan özel bir üniversitede araştırma vazifelisi olup FETÖ’den atıldığını öğrendiğimiz genç bir vatandaş yanımıza gelip siz TTB’densiniz değil mi diye sorunca şaşırmıştık. Sizi televizyonlarda görmüştüm diye ekleyince rahatlamıştık.

Ezilme korkusu

Akşam bizi bodrum kattaki 4-5 m2 lik aslında dolu olan nezarethanelere paylaştırdılar. Bir arkadaşımla ben iki gencin olduğu bir hücreye düşmüştük. Üniversite öğrencisi olan gençler bir protestoya katıldıkları için getirilmişlerdi. İki uzun duvar kenarında tahta banklar ve ortada da lakin 50-60 cm bir boş alan vardı. Gece saat 22:00 civarında polisler, gelin yataklarınızı alın dedi. Hücreye bizden evvel gelmiş olan iki genç süngerlerini alıp bankların üzerinde uyku durumuna geçtiler bize de yerler kalmıştı bankların ortasına yere öteki arkadaşım, kapının kenarına, onlarında ayak uçlarına diklemesine ben sünger döşeğimi koydum lakin hücrenin kapısı demir parmaklık olduğu için soğuk geliyordu. İkinci bir battaniye alıp diklemesine üçe katladım demir parmaklıkların birinin önünden birinin gerisinden geçirerek soğuk gelen yere bir bariyer örerek uykuya daldım. Tuvalete gitmek isteyen olursa polisi çağırıyor kapılar açılıyor öylece tuvalete gidiliyordu. O gün kazara ezilmemeyi umut ederek uyudum.

Komşu hücreler…

Yan koğuşlarımızda IŞİD’li Suriyeliler, karşıdakinde FETÖ’cü bir havacı tuğgeneral vardı. Suriyeliler Türkçe bilmediği için irtibat kuramıyorduk ancak tuğgeneralle konuşma talihimiz olmuştu. İki yıla yakın bir mühlet Sincan Cezaevi’nde kaldıktan sonra yeni gelişmeler ışığında tekrar sorgulanmak üzere Emniyet Müdürlüğü’ne getirilmişti. Ekseriyetle sabaha karşı saat 2-3 sıralarında sorguya götürüldüğünü, kendinin ikinci bir cep telefonu olduğunu onu istediklerini, aslında öbür bir telefonunun olmadığını, karşılığını bilmediği daha bir sürü soru sorduklarını lakin kendisinin hatasız olduğunu söyleyerek daima bir kendini aklama gayreti içindeydi. Bayanlar, çaprazımızda bulunan daha büyük bir hücrede 5-6 kişi kalıyorlardı, koğuşlarında cümbüş kaynağı olan bir de bebek vardı.

Diş macunu sorun oldu

Gece yarısına hakikat Van, İzmir ve Diyarbakır’daki TTB MK üyeleri de gelince takım tamamlanmış oldu. Polisler yeni gelen bir arkadaşımızın diş macununu içeri almamışlardı. Tamda o sırada dişini fırçalamaya çıkan başka bir arkadaşımızı gören yeni arkadaş polisle sıkı bir ağız hengamesine girişmişti.

Pet su şişesi etiketinden ayakkabı bağcığı

Penceresi olmayan ve demir parmaklı kapıları bulunan hücreler kameralarla izleniyordu. Konuşmanın yasak olduğu nezarethanede bizim takım gelince birtakım kurallar biraz gevşetilmişti. Hücre arkadaşımız olan gençler “Âlâ ki geldiniz abi bizi iki söz bile konuşturmuyorlardı” demişti. Ben soğuk olacağını düşündüğüm için nezarethanede üşümemek için botlarımı giymiştim. Fakat daha evvel hiç bu türlü bir tecrübe yaşamadığım için botlarımın bağcıklarının emniyette alınacağını bilmiyordum. Bağcıksız botlarla yürümeyi denediniz mi hiç? Botlar ayağınızdan çıkar adeta onları sürüklercesine yürürsünüz. Onun da bir tahlil vardı. Verilen yarım litrelik pet su şişelerinin üzerindeki etiketleri çıkarıp ince ip haline getirerek botlara bağcık yapmıştım. Burada bir gece kaldıktan sonra sonraki gün akşama yanlışsız, sanıyorum yan yana gelmesini istemedikleri bireylere yer açmak için bizleri tekrar spor salonuna çıkardılar.

Spor salonu tecrübesi…

Spor salonu yeniden kalabalıktı. Lakin burada yürüyüş yapma imkanımızın yanı sıra gökyüzünü de görme bahtımız vardı. Yemekler Emniyet Müdürlüğü’nün anlaştığı bir restoran tarafından getiriliyor ve tribünlerde yeniyordu. Tribünler oyun alanından yüksek olduğu için kapalı spor salonunun uzunluktan boya camlarından dışarısı da rahatlıkla görülebiliyordu. Tuvaletler ve duşlar tribünlerin altında soyunma odalarının olduğu kısımdaydı. Kapıları tam kapanmayan 3-4 tane tuvalet ve hiç kapısı olmayan 3-4 adet duş vardı. Parkelerin bittiği yere 4 çift tuvalet terliği konmuştu. Her tuvalete gidişimizde çoraplarımız abdest alan bireylerin bizden evvel giymiş oldukları terlik nedeniyle ıslanıyordu. O ıslaklık ve kirlenme duygusu tüm grubu rahatsız ediyordu. Fakat bunun dışında  rahatsızlık veren öbür şeylerde vardı. Tuvalete gidenlerin daima kullandıkları koridorda bulunan duşların da perdesi yoktu. Nasıl duş alacağımızı kara kara düşünürken aklıma naylon çöp poşetleri geldi. Tribünlerde yemek ambalajlarını atmak için büyük çöp kovaları ve battal uzunluk çöp poşetleri vardı ve yedekleri de çöp kovalarının yanında duruyordu. Aklıma bir fikir gelmişti, çöp poşetlerinin yanlarını açıp yemeklerden çıkan kürdanlarla birleştirerek duş perdesi yapabilirdim. Duşa gitmek için pet su şişesi ile polislere gidip içine bir ölçü sıvı sabun ve bir yüz havlusundan biraz daha küçük boyutta olan kâğıt havludan bir tane alıyordunuz. Duş perdesinin montajı için evvel ben duşa girdim yeniden kürdanlarla perdeyi üstteki boruya monte ettim. Böylelikle duş sorunu da çözülmüştü. 5-6 adet tuvalet vardı lakin tuvaletlerin ya kapısı yoktu ya da arttan kilitlenmiyordu. Tuvalete girdiğinizde bir elinizle de kapıyı tutmak zorunda kalıyordunuz. Bir de tuvalet lambaları fotoselli olunca bir yandan da daima hareket etmeniz gerekiyordu.

Günler volta atarak geçiyor

Günlerimiz salonda volta atmakla geçiyordu lakin salonun sert yeri ve çıplak ayakla yürümemiz nedeniyle herkesin baldırları ağrımaya başlamıştı. Bu yürüyüşler sırasında farklı beşerlerle diyaloglarımızda oluyordu. Hele bir adedinin hikayesi çok enteresandı; kamburu çıkmış, yaşlıca, kalın bıyıklı, üstünde bir kazak, altında bir içlik olan MTA’dan emekli ilkokul mezunu bir personeldi. Neden gözaltına alındığını sorduğumuzda hiç de kendinden beklenmeyen bir öyküsü olduğunu öğrendik. TTB MK üyelerinin  gözaltına alınmasının akabinde “Tayyip haydi alabiliyorsan Hipokratı da içeriye al” diye toplumsal medya paylaşımında bulunmuştu. Bakın şu amcanın şuuruna… Ne arayanı ne soranı vardı. Öyküsünü öğrenince TTB avukatlarının onun içinde gerekenleri yapmasını sağlamıştık.

Kirli yataklar, çiğ yemekler…

Volta atmanın dışında duvar tabanında tahta parkelerin üstünde otururken polislere çaktırmadan bildiğimiz fıkraları kısık sesle birbirimize anlatıp gülüşüyorduk. Geceleri fanatik birilerinin saldırısına uğrama tasası, salonu aydınlatan güçlü projektörlerinin geceleri de açık kalması ve çok gürültülü çalışan ısıtma sistemi nedeniyle derin bir uyku çekmek mümkün değildi. Ayrıyeten bir gece evvel kimin yattığını bilmediğin, hijyenik olmayan ve tahminen de hiç paklık yüzü görmemiş sünger ve battaniyelerle yatmanın huzursuzluğu da uygun uyku uyumanın önündeki engellerdi. Buna karşın moraller hiç bozulmuyordu. Hatta bir arkadaşımız yenen uygun pişmemiş etlerden mi yoksa hijyenik olmayan döşek/battaniyelerden mi bilinmez gözaltından çıktıktan kısa bir mühlet sonra Toxoplasma Üveiti olmuştu. Halbuki, arkadaşlarımı özensiz hazırlanmış birçok yemekte olduğu üzere verilen köfte ekmeklerdeki köftelerin de çiğ olduğu, yememeleri gerektiği konusunda uyarmıştım. Bir arkadaşımla birlikte biz et bulunan yemeklerin etlerini yemeden yalnızca ekmekleriyle yetiniyorduk.

Gülmek devrimci bir harekettir

Spor salonunun bir köşesinde sünger yataklar ve battaniyeler üst üste atılmış bir biçimde duruyordu. Yatma saati geldiğinde polislerin yatakları alabilirsiniz talimatı üzerine herkes bir sünger bir battaniye alıp uyumaya geçiyordu. Sabah saat sekizde de sünger ve battaniyeler eski yerlerine üst üste atılıyordu. Bir gece tekrar süngerlerimizi alıp uyumak için her zamanki yerlerimize geçmiştik aklımıza gelen fıkraların birkaçını anlatıp sessizce gülüyorduk. Bizim gülmelerimiz polis memurlarını rahatsız etmişti. Sonuçta gülmek devrimci bir aksiyondu.

Gecikmiş adalet, adaletsizliğin ta kendisidir

Üç arkadaşımız, cuma akşamı sözleri alınarak hür bırakıldılar.  Geri kalan sekiz kişinin 30 Ocak sabahı başlayan gözaltı macerası ise yedinci günün sonunda 5 Şubat 2018 tarihinde tabirlerin savcı tarafından alınmasının akabinde kontrollü özgürlükle sona erdi. Sürpriz bir biçimde dava evrakına 1 Eylül Dünya Barış Günü açıklamasının da dahil edilmesiyle yargılama sonucunda her iki açıklama için 10’ar aydan toplamda 20 ay mahpus cezasına çarptırıldık. Olağan kurallar altında, davanın en başında yargıçların “hükmün açıklanmasının geriye bırakılması” (HAGB) teklifini kabul etmediğimiz için bu cezayı mahpusta geçirmemiz gerekiyordu. HAGB’na nazaran sanığın hata işlediğine dair bir karar verilmiyor suça ait ceza da özel olarak ve kaideli erteleniyor. Kararın açıklanmasının geri bırakılması kararı kapsamında 5 yıllık bir kontrol mühleti belirleniyor bu müddet içerisinde kasıtlı bir hata işlenmezse dava düşüyor. Bizim davayı sonuna kadar götürme kararlılığımız olduğu için istinaf mahkemesine itirazda bulunduk.  Ortadan geçen üç yıla karşın “Savaş Bir Halk Sıhhati Sorunudur” başlıklı ve buna eklenen 1 Eylül Dünya Barış Günü açıklamamız nedeniyle hakkımızda verilen 20 aylık mahpus cezasının istinaf sürecinde bir arpa uzunluğu yol kat edilememesi hukukun içinde bulunduğu acı durumu bir sefer daha gözler önüne seriyordu.

Bozulan düzenler…

 TTB Merkez Konseyi’nin on bir üyesinden akademisyen olan dört üyesi hakkında bağlı bulundukları üniversiteler tarafından disiplin soruşturması başlatıldı. Üç üniversite cezaya yer olmadığına karar verirken bir tanesi olayı mahkemeye taşıdı. Bu dava hala devam etmektedir. Aile hekimliği yapmakta olan bir Merkez Kurul üyesi gözaltı sürecinin çabucak gerisinden 2 ay açığa alındıktan sonra aile hekimliği mukavelesi fesih edildi. Yönetim mahkemesine açılan işe iade davası aleyhte sonuçlandı, karara bölge yönetim mahkemesinde itiraz edildi. İki yıla yakın bir vakittir dava evrakının kapağı bile açılmadı. Başka bir aile tabibinin kontratı fesih edilip bir devlet hastanesinde çalışmaya başladı. Çalışma şartlarından hoşnut olmadığı için emekliye ayrılmak zorunda kaldı. Açmış olduğu işe iade davasını kazanmasına karşın bir yılı aşkın bir müddettir işe başlatılmadı. Bir öbür aile tabibinin kontratı fesih edildi, özel bir sıhhat kurumunda çalışmak zorunda kaldı. Bir devlet kurumunda işyeri hekimliği yapan öteki üyenin işine son verildi özel bir hastanede çalışmaya başladı.

Gözaltı mı? Gözdağı mı?

Aslında tüm bu bizlere yapılanlar gözaltından çok bir gözdağıydı. Bu gözdağı bize değil tüm topluma yöneltilmiş bir tehditti. Ama, Dünya Tabipler Birliği(WMA) ve Avrupa Tabipler Daimi Komitesi (CPME)  başta olmak üzere yurt dışından birçok kurum/kuruluş; tekrar yurt içinden sendika, meslek örgütü, demokratik kitle örgütü, siyasi partiler/politikacılar ve ferdi olarak bireylerin güçlü ve daima dayanakları bizler için moral/motivasyon kaynağı olurken erki elinde bulunduran iktidar karşısında güçlü bir toplumsal muhalefetin olduğunun da göstergesiydi.


* Eski Türk Tabipleri Birliği Merkez Kurul üyesi

İlginizi Çekebilir

Bakan Akar: Mayınlar kasıtlı mı bırakıldı diye kuşkularımız var

Ulusal Savunma Bakanı Hulusi Akar,  Boğazlar’da bulunan mayınlara ait olarak, “Mayınlar kasıtlı mı bırakıldı diye kuşkularımız var. Tahminen NATO ...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.