Anasayfa / Kültür - Sanat / Ertuğrul Özkök: Bu tarihi kareye ikinci sıradan gelen espri

Ertuğrul Özkök: Bu tarihi kareye ikinci sıradan gelen espri

Ertuğrul Özkök, eşinin ismine gönderme yapan “Tansu’ya Mektuplar” başlığı altında yazdığı ve “newsletter” olarak paylaştığı yazılarında bugün Demet Akbağ’ın 15 yıl ortadan sonra tiyatro sahnesine döndüğü, Yılmaz Erdoğan’ın da 20 yıl ortadan sonra yazdığı birinci tiyatro oyunu olan ‘Aydınlıkevler’in galasında yaşananları ve oyunu dair değerlendirmesini paylaştı. 

Özkök’ün, “Bu tarihi kareye ikinci sıradan gelen espri” başlığıyla paylaştığı yazısı şöyle:

Bu tarihi kareye ikinci sıradan gelen espri

“Benim bildiğim kadarıyla bu türlü bir dörtlü kare 30 yıldan beri birinci kere çekiliyor.

Varsa da ben hatırlamıyorum.

Şu kareye bakın…

Soldan; Cem Yılmaz…

Cet Demirer…

Metin Akpınar…

Yılmaz Erdoğan…

Türk mizahının, stand-up’ının, Türk güldürüsünün son 50 yılına damgasını vuran 4 efsane isim…

Elli yıldır bu toplumun en düzgün, en makus günlerinde hepimize şuradan buradan dokunmuş, o denli günlerde içimizi biraz olsun rahatlatmış beşerler bunlar…

Daima birlikte gülmüşüz.

Ayakta alkışlamışız.

Ve dördü de çabucak önümdeki sırada yan yana oturuyor.

Bu efsane kareyi nasıl çektim?

Çabucak iki koltuk kayıp gerilerine yerleşiyorum.

O denli ya, yaşım 75…Onları nerede yakalayabileceğim bir daha…

Çocuklarıma, torunlarıma kalsın istiyorum bu hatıra karesi…

Cep telefonumu veriyorum ve tuşuna basıyorlar.

Bu efsane dörtlüyü Türk kamuoyuna Instagram hesabından ben gösteriyorum.

Lakin biraz sonra yanlarına o denli bir isim oturuyor ki…

Bence geceye damgasını vuran espiri işte o an patlıyor.

Demet Akbağ – Cem Yılmaz

Aydınlıkevler: Bir Ankara güldürüsünün birinci gecesi

Bu sahne dün akşam Uniqe Salonu’nda  “Aydınlıkevler” oyunun galasında yaşandı.

Yılmaz Erdoğan’ın yazdığı ve Demet Akbağ’ın oynadığı oyun son vakitlerde ünlüleri bir ortaya getiren en büyük gece oldu.

Yılmaz Erdoğan çok uzun müddettir oyun yazmıyor.

Demet Akbağ yıllardır sahneye çıkmıyor.

Meğerse her ikisini de ne kadar özlemişiz.

Oyunla ilgili değerlendirmemi birazdan yazacağım.

Lakin evvel gecenin espirilerini ve havasını anlatayım.

Bu dörtlünün yanına o denli biri oturdu ki

Bana ikinci sıradan yer ayrılmıştı.

Oyun başlamadan evvel ön sıraya işte bu 4 efsane isim gelip yan yana oturdu. Allahın sevdiği gazeteciyle vereceği en hoş sahne…

Çabucak gördüğünüz bu fotoğrafı çektirdim.

Lakin üç dakika sonra yanlarına o denli biri oturdu ki…

Fatih Terim…

Tıpkı anda  bizim ikinci sıradan gecenin espirisi patladı:

“İşte artık beşli takım tamamlandı…”

Natürel kahkahalar da patladı.

Beşinci efsane mizahçı Fatih Terim mi?

Şöyle bir düşündüm…Bu cümlede gerçek hissesi da var.

Fatih Hoca da Türk mizah tarihine geçmiş bir teknik yönetici.

Alışılmış ki teknik yöneticiliği ile değil. Bana nazaran son derece başarılı efsane bir teknik yönetici o…

Münasebet şu.

Türk güldürü sahnesinde Fatih Terim kadar taklidi yapılan, mizah konusu olarak kullanılan şöhret çok az…

Cem Yılmaz’ı kim bilir kaçak sere seyrettim onun taklidini yaparken.

Gecenin ikinci esprisi Tolga Çevik

Gecenin tek espirisi bu değildi.

Oyundan evvel kuliste de baya şamata vardı.

Gittiğimde Cem Yılmaz, Cet Demirer, Ercan Saatçi sohbet ediyordu.

Karşılarında ise Hıncal abi(Uluç) vardı.

Cem’den evvel onun  pırlanta küpelerini gördüm.

Sonra siyah takımını…

Çok uygun görünüyordu. Birisi “Genç sevgili efekti” dedi.

Lakin en çok Cet Demirer’e şaşırdım. Baya kilo vermiş ve çok âlâ olmuş.

Cem’e “İkiniz de kilo vermişsiniz çok uygun görünüyorsunuz” dedim.

Yanıtı şu oldu:

“Eee diyetisyenimiz kim?Ata Demirer…”

Sonra hınzır mı hınzır, muzip mi muzip bir söz ile kulağıma eğilip, “Benden duyma Tolga Çevik çok kilo almış” dedi.

Cem için mizahın hududu, yeri, anı yok…

O bu türlü bir zekâ işte.

Metin Beyefendi konuşurken ayakta duran iki komedyen

Oyun ortasında kimi şahıslara birinci kısımla ilgili görüşlerdi soruldu.

İşte tam o sırada çok dikkatimi çeken bir şey oldu.

Metin Akpınar oturduğu yerde konuşurken Cem Yılmaz ve Cet Demirer büyük hürmet ile ayakta beklediler.

Bu sahne çok hoşuma gitti.

Artık oyuna geleyim. Sanmayın ki yazının girişini kulis izlenimlerine bıraktığım için oyun ikinci planda kaldı…

Tam bilakis doya doya övebilmek için ikinci kısma bıraktım.

Yılmaz Erdoğan ve Cem Yılmaz mizahında iki Ankara semti

“Aydınlıkevler” isminden da anlaşılacağı üzere Ankara’nın bir semti.

Yılmaz Erdoğan’ın büyüdüğü mahalleler…

Şiirlerinde de kesinlikle bir Ankara dokunuşu vardır.

Cem Yılmaz mizahına ise Ankara’nın “Aşağı Ayrancı” semti girmiştir.

Olay 1975 Ankara’sında geçiyor.

Aslında Yılmaz Erdoğan ve sık sık anlattığı babaannesinin mizahı.

Oyun ağır bir nostalji ile başlayınca ‘Eyvah” dedim

Oyun evvel ağır bir nostaljik hava ile başladı. “Eyvah” dedim.

Fakat daha beşinci dakikasından itibaren o denli bir yola girdi ki…

Kısa kısa skeçler..Sık değişen sahne..

Çok başarılı bir Amerikan dizisi üzere.. Hiç sıkmadan ikinci skeçe geçiyor. Her skecin sonunda büyük alkış alıyor.

Ancak bütün bunlar bir hikâye çerçevesinde bütünleniyor.

Çok dinamik bir dekor sistemi.

Çok naif lakin muazzam etkileyici tablolar…

Çok başarılı genç oyuncular.

Demet Akbağ’ın süper dönüşü

Ve natürel ki Demet Akbağ…

1990’lardaki “Bir Demet Tiyatro’daki” o şahane bayan tekrar karşımızda…

O nasıl bir oynamaktır…

O karakter, nasıl canlı, komik, lakin mücadeleci bir babaannedir.

Özlediğimiz Demet Akbağ’ı doya doya seyrettik.

İnce bir Ankara Sanat Tiyatrosu silüeti

Natürel oyunda 60’lı yıllarda Ankara’da okuyan bir öğrenci olarak, “Ankara Sanat Tiyatrosu’na” ince göndermeler, hatırlatmalar, “Ayak Bacak Fabrikası’nı” andıran çok ince sahneler de oyunu gözümde daha cazip hale getirdi.

Şunu da düşünmedim değil.

Sanki bu oyun yalnızca bizim jenerasyona mı bir şeyler söylüyor?

Yanımda torunum Sinan Ali vardı.

Oyun boyunca onu gözlemledim. Çok beğendi oyunu.

Baktım dönüşte annesine uzun uzun anlatıyor.

En şaşırtıcısı da son sahne onu çok etkilemiş.

O sahne güldürünün biraz geri çekilip, hüznün öne çıktığı bir sahneydi…

Amerikan zıddı bir oyun mu yoksa

Oyunun alt başlığı “Babaannem Amerika’ya Karşı…”

Türkiye’de Amerika ve Batı düşmanlığının yükseldiği bir periyotta sanki banal bir Amerikan aykırılığına düşer mi diye kaygılandım.…

Hiç alakası yok.

Tam bilakis Amerika hakkındaki komplo teorileri çok ince biçimde tiye alınmış..

Bir de son sahnede Demet Akbağ’ın şu cümlesi var:

“Biz kimseye karşı değiliz… Kâfi ki camlarımızı kırmayın…”

Çok hoş bir gece geçirdim.

Artık geriye bakıyorum da…

Türkiye’nin hakikaten günahsız yıllarıymış…

Teşekkürler Demet, teşekkürler Yılmaz ve teşekkürler bu oyuna emeği geçen herkes…

Herkesi tavsiye ederim.

İlginizi Çekebilir

Füsun Onur’un “Evvel vakit içinde…” başlıklı standı Venedik Bienali’nde

Venedik Bienali Türkiye Pavyonu, aktüel ve kavramsal sanatın öncülerinden Füsun Onur’un “Evvel vakit içinde…” başlıklı yeni standına yer veriyor ...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.