Anasayfa / Çocuk Gelişimi / İngiltere’deki bir hemşirenin Covid müşahedesi: Ağır bakımda teneffüs aygıtına bağlanan koronavirüs hastalarının yüzde 80’i aşı olmayanlar

İngiltere’deki bir hemşirenin Covid müşahedesi: Ağır bakımda teneffüs aygıtına bağlanan koronavirüs hastalarının yüzde 80’i aşı olmayanlar

34 yaşındaki María Santomil, 2014’ün Temmuz ayından bu yana Londra’daki St Mary’s Hastanesinde çalışıyor

“Bitkiniz, zihnen çok yorgunuz.”

Londra’nın St Mary’s Hastanesi’nde çalışan İspanyol hemşire Maria Santomil’in tekraren kullandığı cümle bu.

Santomil, İngiltere’de birinci Covid-19 hadiselerinin baş gösterdiği günlerden bu yana sıhhat sistemini zorlayan pandemiye karşı ön saflarda uğraş edenler ortasında.

İngiltere’nin, seyahat edenlere PCR testi ya da maske kullanımı üzere tedbirleri geri getirmesine yol açan Omicron varyantının ortaya çıkmasıyla durum daha da karmaşık hale geldi.

Ülkede şimdiye kadar 3000 Omicron hadisesi bildirildi lakin gerçek sayının çok daha yüksek olabileceği düşünülüyor. Kısa müddet evvel de Omicron varyantından birinci mevt gerçekleşti.

“Hep uygun bir şey olmasını bekliyoruz, lakin tünelin ucundaki ışığı bir türlü göremedik” diyor hemşire Santomil.

Santomil, BBC’ye sıhhat işçisinin yaşadığı kimi zahmetleri, her gün büyük çoğunluğu aşısız olan hastalara bakarken çektikleri zahmetleri ve birinci koronavirüs hadisesinin görülmesinden bu yana geçen iki yıl içinde giderek artan yorgunluklarını anlattı.

Bu, onun kıssası.

  • İngiltere’de koronavirüs olay sayısında rekor: Ulusal Sıhhat Hizmetleri nasıl etkilenecek?
  • İngiltere’de Omicron varyantı sonrası üçüncü doz aşı uygulaması hızlandırılacak
  • Omicron varyantı nasıl ortaya çıktı, koronavirüsle gayrette neden kıymetli?

Pandeminin başlangıcı gerçekten çok zordu.

Yeni bir şeydi – hiçbir hazırlık, hiçbir hami materyal yoktu. Beşerler ölüyordu, şok edici bir durumdu, hastaneler çok berbat günler geçirdi.

Ocak 2020’de, İngiltere’de günde 1300’den fazla kişi Covid’den ölüyordu

Geçen yıl Aralık ayında aşılama başladığında bir umut vardı.

Aşılar sayesinde seyahat edebileceğimiz, dolaşabileceğimiz söylenmeye başlamıştı, tünelin ucunda ışık belirmiş üzereydi ancak aslında bu türlü değildi.

Zira son 1,5 yıl içinde gördüğümüz üzere, bu tekrar eden bir döngü.

Bir gelişme oluyor, acil servisteki yataklar boşalmaya başlıyor lakin akabinde olaylar tekrar artıyor ve her şeyi tekrar yapmak gerekiyor.

Acil serviste koronavirüsten yatan ve teneffüs aygıtına gereksinim duyan hastaların yaklaşık yüzde 80’ini aşısız olduğunu gördük.

Birden fazla Covid-19 olduğuna inanmıyor, “Hayır, bu zatürre” diyorlar.

Bunların yalnızca gençlerden oluşmaması dikkat cazip. 40, 50 ya da 60’lı yaşlarda olup da aşı olmayı istemeyen ve ağır hasta olan birçok kişi var.

İngiltere’de de öteki ülkelerde olduğu üzere aşı karşıları var

Hastaneye kaldırılma oranı düşse de, aşı olmayanlar da bir o kadar hasta oluyor.

‘Bazen insanlara olan inancımızı yitiriyoruz’

Aşı çok hassas bir bahis, biz her şeyi çok yakından gördüğümüz ve yaşadığımız için hastanede aşı olmak istemeyen kimseyi görmedim.

Kimse risk almak istemiyor, zira Covid’in ne yaptığını görüyor ve korkuyoruz. O yüzden, hiçbir neden olmadan “aşı olmak istemiyorum” denmesi çok haksız, bencil ve cahilce.

Herkes bunun arkasında bir komplo olduğunu yahut istediğini düşünmekte hür. Ancak bizim gördüklerimiz hiç de komplo değil. Ağır hasta olup ölenler var.

Birçok kişi aşı olmadığını, zira aşıya inanmadığını söylüyor.

Buna hürmet duymanız gerekiyor. Fakat yeniden de ‘korktuğunuzu, zira bunun çok yeni bir şey olduğunu anlıyorum, fakat tarih boyunca aşılar sayesinde birçok hastalığın kökünün kazındığını gördük’ demeye çalışıyorsunuz.

Sonra düşünüyorsunuz da, bunlar haftada beş hamburger yiyen ya da yan tesirleri olduğunu bile bile 20 yıl doğum denetim hapı kullanan bireyler.

Fakat bunları değil, aşıyı sorguluyorlar, bu da halk sıhhatini etkiliyor. Bu beni çok öfkelendiriyor. Zira kurtarmak için tüm gücümüzü onlara vermemizi istiyorlar.

Bazen insanların Covid olduklarını Facebook’tan canlı yayımladıkları yahut TikTok için görüntü çektikleri gerçeküstü durumlarla karşılaşıyoruz.

Onlara gidip, “hangi dünyada yaşıyorsunuz?” diye sormak geliyor içimden. Birden fazla vakit insanlığa olan inancımızı yitiriyoruz. Sağduyuya olan inancımızı yitiriyoruz.

Çok yorucu. Dayanabildiğiniz günler oluyor, dayanamadığınız da.

‘Hepimiz sıkıldık’

Şu anda hastanede karşılaştığımız en büyük zahmetlerden biri, insanların maske takmaması.

Hükümetin kısa müddet öncesine kadar “içeride maske mecburi değil” dediğini biliyorum. Ancak en başından beri hastanede maske takılmasını istiyoruz.

Geçen hafta en az 20 ya da 30 şahsa “lütfen maske takın” dedim. Bana “Ama niçin? Ne manası var, neden?” diye karşılık veriyorlar.

“Maske takmamak hakkım” diyenler de var, yalnızca koronavirüsten sıkılmış olanlar da.

Bakın, hepimiz sıkıldık. Ben iki yıldır günde 12 saat maske takıyorum. Astımı olan, teneffüs zahmeti çeken meslektaşlarım var, onlar da motamot bu türlü yapıyorlar. O yüzden, maskeden sıkılmış olmanız bir münasebet değil.

Ya da koronavirüs testi yaptığımızda, bundan hoşlanmadıklarını, fecî olduğunu söyleyenler var.

Yanıtım ne mi? İşe gelip sizlere yardımcı olabilmek için, siz merak etmeyin diye biz haftada 4 kere test oluyoruz.

Kimileri teşekkür ediyor. Ancak alkışlayıp “teşekkür ederim” demek, bize teşekkür etmenin yolu değil.

Temel istediğimiz aşı olmaları, kendilerine bakmaları ve maske takmalarını istediğimiz vakit takmaları. Tüm istediğimiz bu. Yalnızca bizim için değil, herkes için yapmaları gereken bu.

Çok moral bozucu zira siz her şartta kurallara uyuyorsunuz ancak iki kişi bile uymasa, tüm çalışmanız boşa gidiyor.

Omicron’la yaşadıklarımız, kimi ülkeler ya da beşerler ne kadar uğraşsa da, global bir gayret olmazsa çıkış olmadığını gösterdi.

Yapılabilecek bir şey yok, bu döngüye devam edeceğiz.

‘Sabrımız tükeniyor’

Sıhhat çalışanlarıyız lakin tıpkı vakitte da insanız. Herkes üzere ailelerimizi özlüyoruz, planlarımız çok değişti, herkesten farklı olarak, muhtemelen daha yorgunuz.

Sabrımız da tükeniyor. Örneğin, hastalık müsaadesi üzere bahislerde bu aşikâr oluyor.

İşçi problemi yaşıyoruz. Bunun nedenlerinden biri, insanların hastalık kapması yahut öteki şeylerden hastalanması, ancak biri de kendilerinden çok şey istenmesi, daima fazla mesai yapmaları.

Başlangıçta, “Hep birlikte bunu aşacağız” diye düşünüyorduk lakin iki yıl sonra çok bitkiniz, zihnen yorgunuz.

Evvelce seyahat edebilmek için karantinaya girmeniz söylendiğinde, ‘yok artık, beklerim’ deniyordu. Artık farklı. ‘Bir yıldır ailemi görmedim, karantina da olsa giderim’ diyorlar. Bu da işçisi çok etkiliyor.

Virüsün bitmeyeceğine şartlandık, yıllarca… Hatta daima maske takmamız gerekebileceğinin şuurundayız.

Ancak sorun belirsizlik, bunun ne kadar süreceğini bilememek. İnsanların hayatını daha ne kadar etkileyecek? İşe gidememek ya da ateşim var diye çocuğumu yuvaya götürememek ne kadar sürecek?

Çalışmadığımız vakitler hayatın keyfini çıkarmak da istiyoruz. Ve sanırım sıhhat çalışanlarını en çok zorlayan da bu.

Zira bu kısır döngüden kaçamayacağınızı görüyorsunuz.

İlginizi Çekebilir

Prof. Dr. Osman Müftüoğlu: 2 öğün 10 fayda!

Prof. Dr. Osman Müftüoğlu, günde iki öğün beslenmenin 10 yararını sıraladı. “2 öğün beslenme mübarek ramazan ayı prestijiyle zati gündemimizde ...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.